9.02.2013

O YOKUŞ



O YOKUŞ

Çocukluğumdan beri uzun zaman geçtiğini anlamıştım, bir zamanlar dünyanın en dik yokuşu olduğunu düşündüğüm yokuştan bir kez daha geçtiğim anda. Kafam karışık olsa da emin ve büyük adımlarla hızlı hızlı inerken o dik yokuştan, koşarak çıkışlarımı.. Çıkamayıp yarısında dinlenişlerimi. Dikkatli dikkatli inişlerimi hatırladım. Dikkatsizce inerken düşüp yaralanmalarımı. Sonra tekrar kalkışlarımı ve yeniden niyetlenmelerimi o yokuşu düzebilmek için. Cesaret toplayışlarımı..

15 seneden beri oturduğum apartmanın sadece arka sokağında duran bu yokuş..
Hep aynıydı aslında, değişen ben..

Belki yine yıllar sonra o yokuşla kesiştiğinde hayatım; bu sefer çocukluğumdaki gibi çıkamayacağım. Gözümü korkutacak. Destek aldığım bastonum bile yetmeyecek eminim.

6 yorum:

İlay dedi ki...

Bayıldım.. Duşsende, nefesin kesilse de, bastonun kırılsa da çıkarsın sen o yokuşu.
Sırf orada fotoğraf çekebilmek için bile çıkarım oraya..

MuyuRt dedi ki...

Yüreğine sağlık.

"ELİF" dedi ki...

Her insanın hayatının belirli bir döneminde o yokuş gibi yürünmesi zor zamanlar hep olmuştur ve olacaktır.O zaman dinlenme vakitlerine çizlenmiş olan hayatın öyküsünü okumak gerek.
sevgiyle..

can poyraz dedi ki...

@İlay, nefesin kesilse de yapmak istersin bazen..

can poyraz dedi ki...

@MuyuRt, Teşekkür ederim.

can poyraz dedi ki...

@ELİF, belki de defalarca daha o yokuş gibi yürümesi zor zamanlar olacak hayatımızda ve nefes alırken yazıp anlatmaya devam edeceğim. Sevgilerle..

KozmoPolitik.com